Dzieci zajmują miejsca w kole, jedno za drugim w niewielkich odległościach między sobą. Swobodnie dotykają palcami i dłońmi pleców kolegi siedzącego z przodu. Odpowiednimi ruchami obrazują treść wiersza.
Pnie się po łodydze
gąsienica mała.
Szarym, brzydkim płaszczem
otulona cała.
Nóg ma bardzo wiele
więc nimi przebiera
smutna jest, bo nie może
znaleźć przyjaciela.
W każdym liściu potrafi
wygryźć wielką dziurę
wtedy gniewa się słońce
i chowa za chmurę.
Kiedy się złościć przestaje
i świecić zaczyna przez chwilę
woła do gąsienicy
- będziesz pięknym motylem.
Będziesz miała na skrzydłach
wzory, zygzaki i koła.
- Jaki piękny motyl
każdy głośno zawoła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz